Savaşın Yaraları

Hiçbir insanoğlu

hak etmese de diyemiyoruz,

hak eden çok dünyada.

Peki ya çocuklar?

-

O masum çocuklar,

bazıları her şeyini kaybetmiş,

bazıları gökyüzünde bombaları

yıldız sanıp seyretmiş…

-

İnsanoğlu güçlüyse

hep buna meyletmiş.

Tarih bunu hep

gelecek nesle devretmiş.

-

Savaş en kanlı gerçektir,

kaybı çocuklara yaşatır.

Aklı başında olanın

bu dava için boşa uğraşı.

-

Savaş nedir ki çocuğa desen,

korkacağını bilmez seslerden.

Çevresini gözlemlerken

öğrenir savaşın korkusunu.

-

Savaşı öğrenmek değil acizlik,

öğretene sormalı hesabı.

Eğer gücü varsa insanın,

vermez bu dünyada ölenin hesabını.

-

22 yıllık ömrümde

gördüm savaşın bittiğini bir yerlerde.

Öldüğünü sandığı çocuk yaştaki oğluna,

delikanlı olmuş iken sarıldı annesi.

-

Hangi hane dayanır bu acıya?

Herkesin var ya sevdiği,

kim ister kaybetmeyi

yalan olan bu dünyaya?

-

Sözleri yazıyoruz buraya, ne fayda?

Bir yerlerde bir çocuk öldü yine.

Oyuncağının yanına yattı belki de

o narin, her şeyden habersiz bedeni.

-

Kim ödeyecek peki

bu narin bedenin bedelini?

Hesabını kim soracak,

yarınlara kim aktaracak

“Savaşın yaralarını?”