Ben bir desteden arta kalanım Benimle de on eder Fakat kimsenin eli gitmiyor bana Deste toplanmadan

Karanlığa alışmış gözler sessiz bir oda Işık mı? yok... Sonu gelmez bir karanlık bu Yine aynı, yine o bekleyiş Tüm sokaklar çıkmaz, kapılar kolsuz

Bak; yağıyor yağmur,şakıyor kuş,rahmet kokuyor toprak, Vecde geliyor gönül hanem bu cihana sığmıyor, O Hakk’ın tecellisi beni böyle coşturuyor.

Doğru bir insan olmak Yalnızlıktan mı geçer? Her doğru insana Ödetir mi bir bedel?

​Küçücük bedene kocaman bir kalp sığdırmışlar, Denizleri taşıracak kadar gözyaşı akıtıyor. Sessizliğe gömülmüş sokaklarda, Dünyayı yerinden oynatacak çığlıklar yankılanıyor.

Hep hüzünlü şiirlerim; İçimi açtığım tek yer. Kalpten akıyorsa kelimeler, En hisli anımdayım.

Ah, Neyzen! Üflediğinden habersiz misin? Ruha mı yoksa boşluğa mı üflemektesin?! Gözlerde yaş, gönül perişan, dillerde binlerce ah...

Hepimiz aynıydık aslında. Bin gibi görünürdü dışımız Birdi asıl hayatımız Ama konu yalnızlıksa.

Hiçbir insanoğlu hak etmese de diyemiyoruz, hak eden çok dünyada. Peki ya çocuklar? O masum çocuklar, bazıları her şeyini kaybetmiş,

Geceler yağar mı insanın üstüne Yollar uzar mı sonsuzluğa Masallar biter mi Kaf Dağında

Eskilerin esintisi hisler, Dile dökülen sözler bir. Yazdığın benzer amma, Yaşadığın eşsizdir.

Saatler geçiyor, Günler haftalar... Bir sen geçmiyorsun: Yüreğimden...